زمانی که یکی از دوستانم در مورد حق شناسی صحبت می کرد، تمام سناریوی من بهم ریخت.

وقتی در مورد اینکه چقدر حق شناس باشم فکر می کردم ...

واقعیت چیز دیگری بود.

دوستان من وجود داشتند،

بچه هایی که خیلی با من صداقت داشتند

و اعضاء خانواده ام

من با عشق آنها چه می کردم؟

اینطور به نظر می رسید که به خاطر آن فرد تخیلی ام آنها را کنار می زدم

و یا بدتر از آن هرگز به آنها توجه نمی کردم.

 

اگر نتوانم عشقی را که اغلب شامل زندگی ام می شود تشخیص دهم،

آیا واقعا قدردان دریافت چیزهایی بیش از این هستم؟

بگذار از آنچه که اغلب به من بخشیده شده، آگاهی یابم.

"اگر تنها دعایی که شما در کل زندگی خود گفته باشید، متشکرم باشد، همان کافی است."